Neue kurzweilige Teutsche Lieder mit…
Group publication
You are in the details of a group publication. Use the navigation structure in the right panel to preview the content of an object belonging to this publication.
Description
- Title: ;
- Creator: ;
- Subject: ; ; ; ; ;
- Description:Erste Erwähnung Regnarts stammt aus dem Jahre 1560. Nach diesem Zeugnis war er Tenorsänger in der Prager Hofkapelle des Erzherzogs Maximilian von Habsburg. Regnart arbeitete dort wahrscheinlich bis 1557. 1564 erschienen seine ersten Werke; bald zog er nach Wien und danach nach Italien, wo er 1668-1570 studierte. Die Ergebnisse dieses Studiums brach er zum Ausdruck, indem er 1574 Il primo libro delle canzone italiane („Das erste Buch italienischer Lieder“) verfasste. Bald folgten nächste Bände. Im November 1570 wurde er Chorpräzeptor am Hof von Maximilian Habsburg dem II. und nach seinem Tod ernannte ihn der Kaiser Rudolf II. zum Hofkapellenmitglied. 1570 erschienen in der Gerlachs’ Druckerei in Nürnberg dreistimmige „Deutsche Lieder“ von ihm. Sie erfreuten sich großer Beliebtheit, wurden mehrmals neu aufgelegt und von einigen Komponisten für Tabulaturen bearbeitet. Im Oktober 1579 wurde Regnart als Vizekapellmeister eingestellt (wo er die Nachfolge Alard du Gaucquier antrat). Nächstes Jahr empfahl ihn Orlandus Lassus für die Stelle des Kapellmeisters am sächsischen Hof (als Nachfolger von Antonio Scandella), Regnart lehnte jedoch diesen Vorschlag ab, weil er weiter im Dienst der Habsburger bleiben wollte. 1582 schlug im der Erzherzog Ferdinand vor, dass er für Alexander Utendal an die Stelle des Vizekapellmeisters in Innsbruck einspringt. Im April 1582 trat er diesen Posten an. 1584 komponierte Regnart Musik zum Lustspiel vom Erzherzog, sie blieb aber nicht erhalten. Im Neujahr 1585 bekam Regnart die Stelle des Kapellmeisters. Er brachte das Musikleben am Hof zur Blüte, engagierte viele italienische und dänische Sänger und wurde zum wohlhabenden Mann. 1585 gab Regnart eine Serie der Mottete heraus, die seine Unterstützung für die Reformation zum Ausdruck brachten. 1590 veröffentlichte er mit drei von seinen vier Brüder (alle waren anerkannte Musiker) eine gemeinsame Mottetensammlung. Erzherzog Ferdinand wollte ihn für seine Verdienste adeln, starb aber, bevor er das durchführen konnte. Den Adelsbrief bekam Regnart vom Ferdinands Nachfolge – Erzherzog Matthias 1596. Nach dem Ferdinands Tod wurde die Hofkapelle aufgelöst und Regnart kehrte in Prag zurück, wo er als Vizekapellmeister unter Philipp de Monte arbeitete. Er übte diese Funktion bis zu seinem Tod im Jahre 1599 aus. Seine Werke wurden wiederholt bis zum XVII. Jahrhundert in Anthologien herausgegeben und seine Musik wurde von solchen Musiktheoretiker wie Michael Praetorius und Jacob Burmeister hochgeschätzt. Erste Gesamtausgabe seiner Musikstücke wurde von Richard Eitner 1895 bearbeitet, neue von Corpus Mensurabilis Musicae verlegte Edition erschien in den siebziger Jahren des XX. Jahrhunderts. Der von der Elbinger Bibliothek besessene Exemplar besteht aus 5 Hefte. Pergamenteinband, farbige und vergoldete Initialen. Die Hefte sind ein wertvolles Sammelstück und sind ein Beweis für ein umfangreiches Repertoire der Elbinger Musiker. Das Druckerzeugnis aus dem Bereich der alten Musik; Buchformat -5º. ; Pierwsza wzmianka o Regnarcie pojawia się w dokumencie z 1560 r. Wymienia go jako tenora w praskiej kapeli dworskiej habsburskiego władcy – arcyksięcia Maksymiliana. Regnart pracował w niej prawdopodobne od 1557 r. W 1564 r. ukazały się jego pierwsze prace; wkrótce przeniósł się do Wiednia, a następnie do Włoch, gdzie studiował od 1568 do 1570. Pierwsze efekty jego studiów, w formie pracy Il primo libro delle canzone italiane (Pierwsza księga pieśni włoskich) zostały wydane w 1574, następnie ukazały się kolejne tomy. W listopadzie 1570 został nauczycielem chóru na dworze Maksymiliana, a po jego śmierci został przez cesarza Rudolfa II. mianowany członkiem kapeli dworskiej. W 1570 r. w drukarni Gerlacha w Norymberdze ukazały się jego „Niemieckie pieśni” na trzy głosy. Cieszyły się one dużą popularnością, były kilkakrotnie wznawiane oraz zostały zaaranżowane na tabulatury przez kilku kompozytorów. W październiku 1579 Regnart został vicekapelmistrzem, objąwszy to stanowisko po Alardzie du Gaucquier; w nastepnym roku Orlandus Lassus zaprotegował go na stanowisko kapelmistrza w Saksonii (na miejsce Antonia Scandelli), lecz Reganrt nie skorzystał z tej propozycji, preferując pozostanie na służbie u Habsburgów. Jednakże, w 1582 r. arcyksiążę Ferdynand zaproponował mu, by zastąpił Alexandra Utendala na stanowisku vicekapelmistrza w Insbruku, którą to posadę objął w kwietniu 1582 r. W 1584 Regnart skomponował muzykę do komedii autorstwa arcyksięcia, nie przetrwała ona jednak do naszych czasów. W Nowy Rok 1585 Regnart otrzymał stanowisko kapelmistrza i doprowadził życie muzyczne dworu do świetności, angażując wielu duńskich i włoskich śpiewaków i stając się zamożnym człowiekiem. W 1588 Regnart wydał kolekcję motetów, które zamanifestowały jego poparcie dla reformacji. W 1590 r. wraz z trzema ze swych czterech braci (byli oni wszyscy uznanymi muzykami) opublikował zbiorową kolekcję motetów. Arcyksiążę Ferdynand zamierzał przyznać mu tytuł szlachecki w uznaniu dla jego zasług, zmarł jednak, zanim zdążył to przeprowadzić. Dokonał tego jego następca - arcyksiążę Maciej w 1596 r. Po śmierci Ferdynanda kapela dworska została rozwiązana i Regnart powrócił z Insbruku do Pragi, gdzie został vicekapelmistrzem w kapeli pod batutą Montego. Sprawował tę funkcję do swojej śmierci w 1599. Prace kompozytora były regularnie wydawane w antologiach aż do XVII w. a jego muzyka była wysoko oceniana przez takich teoretyków jak Michael Praetorius i Jacob Burmeister. Pierwsze kompletne wydanie jego dzieł opracował Richard Eitner w 1895, nowa edycja wydana przez Corpus Mensurabilis Musicae ukazała się w latach siedemdziesiątych XX w.Starodruk posiadany przez Bibliotekę Elbląską składa się z pięciu zeszytów. Oprawa pergaminowa, rękopiśmienna z inicjałami kolorowanymi i złoconymi. Zeszyty stanowią cenną kolekcję i są świadectwem bogatego repertuaru, którym posługiwali się elbląscy muzycy. Druk reprezentujący muzykę dawną, wydany w formacie 5°.
- Date: ;
- Type: ;
- Source: ;
- Language: ; ; ;
- Prawa: ;