:

M. Tullii Ciceronis Opera ad optimas editiones collata […] volumen duodecimum

:

Cyceron

:

stary druk - 18 w. ; antologia dzieł Cycerona ; Cyceron - dzieła filozoficzne ; Cyceron - O powinnościach ; Cyceron – O starości ; Cyceron - Leliusz o przyjaźni ; Cyceron - Paradoksy ; klasyka łacińska ; klasycy łacińscy ; Cyceron (106 p.n.e. - 43 p.n.e).

:

M. Tullii Ciceronis Opera… publikacja, wydana w 1781 roku, w ramach słynnej kilkudziesięciotomowej serii wydań greckich i łacińskich autorów klasyczynych Bipont Editions, nazwanej tak od Bipontium, współczesnej łacińskiej nazwy Zweibrücken. Niniejszy tom zawiera dwunastą część antologii dzieł wybitnego rzymskiego mówcy, filozofa i polityka Marka Tulliusza Cycerona, łac. Marcus Tullius Cicero (106 p.n.e. - 43 p.n.e). W młodości zdobył gruntowne wykształcenie retoryczne i filozoficzne w Rzymie i w Grecji oraz sprawował kolejne urzędy, których uwieńczeniem był konsulat w 63 roku. Podczas sprawowania tego urzędu Cyceron zdobył sławę jako pater patriae (ojciec ojczyzny) - po uratowaniu państwa od zamachu stanu. Już w starożytności sposób, w jakim posługiwał się językiem łacińskim, był uznawany za ideał, do którego powinni dążyć mówcy i pisarze. W średniowieczu na podstawie jego dzieł nauczano retoryki, a autorytet Cycerona w tej dziedzinie był uważany za niepodważalny. Dla humanistów stał się pisarzem wzorcowym, którego styl należało naśladować. Jego mowy, listy oraz teksty na temat retoryki i filozofii, uważane są za normę językową prozy łacińskiej. Cyceroński model używania języka przez wieki wpływał na rozwój kultur, które czerpały wzorce z klasycznej łaciny. Cyceron rozwinął prozę rzymską, a dziedzictwo filozofii greckiej przekazał następnym wiekom po łacinie. Jego dzieła były inspiracją dla twórczości europejskiej przez lata, po dziś dzień są żywe, a postać Cycerona nie jest obca współczesnej kulturze masowej, pojawiając się m.in. w powieściach i filmach. Niniejsza część zawiera wybrane dzieła filozoficzne Cycerona, które przyniosły mu największy rozgłos. Tom rozpoczyna traktat w trzech księgach O obowiązkach lub O powinnościach (łac. De officiis) poruszając kwestie obowiązków człowieka prawego, dedykowany synowi Markowi. Drugi w kolejności jest esej filozoficzny w formie dialogu zatytułowany O starości (łac. Cato Maior de Senectute) zaliczany do najczęściej czytanych i najbardziej lubianych prac Cycerona. Dzieło przynosi ważną refleksję nad egzystencjalnym sensem starości. W usta głównego rozmówcy Katona Starszego Cyceron wkłada własne poglądy na istotę starości i stara się obalić cztery popularne zarzuty co do starości: nie pozwala na aktywne życie, osłabia ciało, pozbawia człowieka prawie wszystkich przyjemności oraz bliska jest śmierci. Pisząc swe dzieło Cyceron chciał dodać otuchy zarówno sobie, jak i innym ludziom, którzy dożyli późnych lat życia oraz pragnął poddać pod rozwagę kwestię starości zarówno starcom, jak i tym, którzy dopiero się nimi staną w przyszłości. W dalszej kolejności znajdują się również traktaty: Leliusz o przyjaźni (łac. Laelius de amicitia); Paradoksy (łac. Paradoxa) oraz wybrane fragmenty innych dzieł Cycerona. Choć twórczość filozoficzna nie była głównym polem działalności Cycerona, stał się on wraz z Lukrecjuszem i Warronem jednym z inicjatorów filozofii w starożytnej Rzymie. Filozofią zajmował się u progu kariery i po dojściu Cezara do władzy. Jego twórczość miała charakter eklektyczny. Łączył i zestawiał ze sobą wątki charakterystyczne dla różnych szkół, dając prymat stoicyzmowi. Zajmował się głównie filozofią praktyczną, widząc w problemie szczęścia naczelny przedmiot refleksji. Idąc m.in. za Sokratesem i stoikami, drogę do szczęścia widział w cnocie, rozumnym postępowaniu zgodnym z naturą człowieka. Szczególną rolę przypisywał przyjaźni. W etyce kładł większy nacisk niż stoicy greccy na sprawy społeczne. W teorii poznania bliski był mu umiarkowany sceptycyzm.

:

1781

:

ex Typographia Societatis

Place_of_issue:

Biponti (Zweibrücken)

:

stary druk

:

92468/12

:

lat ; grc

Prawa:

Domena publiczna (public domain)